آن جواهر که توان کرد نثار تو کم است

هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهد

در خور شکر عطای تو زبانی بدهد

هم مگر همت تو بحری و کانی بدهد

چشمه فیض گشا خاطر فیاض شماست

وه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد