چشمه فیض گشا خاطر فیاض شماست

در خور شکر عطای تو زبانی بدهد

آن جواهر که توان کرد نثار تو کم است

هم مگر همت تو بحری و کانی بدهد

وه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد

وحشی از عهده شکر تو نیاید بیرون

عذر این خواهد اگر عمر امانی بدهد