که برگشت روز و بجوشید خون

فرومانده اسبان جنگی بجای

تو گفتی که با دست بستست پای

بریشان همه راستی شد نگون

چنان خواست یزدان جان آفرین

که گفتی گرفت آن گوان را زمین

ز مردی که بودند با بخت خویش