سد پرده خون گشت بر عقده غم خشک

ته مانده این رطل که من خورده ام از تو

این میوه که آلوده به زهرم لب و دندان

نوباوه شاخی ست که پرورده ام از تو

دل مرده تر از غنچه پژمرده ام از تو

چون وحشی اگر عمر بود بر تو فشاندم

جانی که به نزدیک لب آورده ام از تو