دل مرده تر از غنچه پژمرده ام از تو

این میوه که آلوده به زهرم لب و دندان

نوباوه شاخی ست که پرورده ام از تو

سد پرده خون گشت بر عقده غم خشک

چون وحشی اگر عمر بود بر تو فشاندم

جانی که به نزدیک لب آورده ام از تو