این میوه که آلوده به زهرم لب و دندان

در حیرتم از خود که چه خوش کرده ام از تو

خواهم که حریفی چو تو خوبت بچشاند

ته مانده این رطل که من خورده ام از تو

نوباوه شاخی ست که پرورده ام از تو

سد پرده خون گشت بر عقده غم خشک

دل مرده تر از غنچه پژمرده ام از تو