چو گوهر بار سازد بحر طبعش ابر احسان را

اگر می بود حفظ او حصار عصمت آدم

نبودی رخنه آمد شدن وسواس شیطان را

مگر کش آز را سر پر کند از پنبه مرهم

عجب بحری که چون در جنبش آرد باد اجلالش

کند خلخال ساق عرش موج شوکت و شان را

چنین بحری بباید تا صدف رخشان دری زاید