عجب بحری که چون در جنبش آرد باد اجلالش

نبودی رخنه آمد شدن وسواس شیطان را

مگر کش آز را سر پر کند از پنبه مرهم

چو گوهر بار سازد بحر طبعش ابر احسان را

کند خلخال ساق عرش موج شوکت و شان را

چنین بحری بباید تا صدف رخشان دری زاید

که آب او سیاهی شوید از رخسار کیوان را