دارم از شش جهت آوازه حرمان در گوش

اندکی غیرت اگر خود بودش مسمار است

گو خسک ریشه در آن دیده فرو بر که چو یار

پا از آنجا بکشد سیرگه اغیار است

همچنان در ره امید دو چشمم چار است

لن ترانی همه را دیده امید بدوخت

ارنی گوی همان منتظر دیدار است