به گلو چون رسید شد خنجر

سرو را نطفه عدوی ترا

نقش می بست دست صورتگر

چشم تا می نگاشت نشتر بود

طرفه مرغی ست خصم یاوه درا

بیضه آرد به دعوی گوهر

چه توان کرد می رسد او را