طرفه مرغی ست خصم یاوه درا

نقش می بست دست صورتگر

چشم تا می نگاشت نشتر بود

به گلو چون رسید شد خنجر

بیضه آرد به دعوی گوهر

چه توان کرد می رسد او را

آمده دعوی خودش باور