بیضه آرد به دعوی گوهر

چشم تا می نگاشت نشتر بود

به گلو چون رسید شد خنجر

طرفه مرغی ست خصم یاوه درا

چه توان کرد می رسد او را

آمده دعوی خودش باور

اینقدر خود چرا نمی داند