دایم از نیر تابنده به سمت الراس است

ریشه در آهن و فولاد فرو برده نهال

می شود کور حسود تو و درمانش نیست

که مصون است کمال تو ز آسیب زوال

گو به سوراخ نشین شب پره ، کوته کن بال

گرنه هم لطف تو باشد سپر جان عدو

سایه با تیغ رود خصم ترا در دنبال