سپهر شوکت و حشمت جهان جاه و جلال

شبی چنانکه تو گویی نمونه ایست مگر

ز روز خصم جهان داور ستوده خصال

ملک سپاه فلک بارگاه ، خان احمد

به غایتی ست عطایش که خواهد از اشجار

به جای برگ زبان بردهد به گاه سوال

کمینه زله خور خوان او تواند شد