کمینه زله خور خوان او تواند شد

سپهر شوکت و حشمت جهان جاه و جلال

به غایتی ست عطایش که خواهد از اشجار

به جای برگ زبان بردهد به گاه سوال

ضمان روزی اهل جهان به استقلال

ز شوق رایت احسان بی کرانه او

چه خون که در رحم مادران خورند اطفال