ضمان روزی اهل جهان به استقلال

به غایتی ست عطایش که خواهد از اشجار

به جای برگ زبان بردهد به گاه سوال

کمینه زله خور خوان او تواند شد

ز شوق رایت احسان بی کرانه او

چه خون که در رحم مادران خورند اطفال

شد از مهابت او زهره نهنگان آب