مضطر از درک دهانت مردمان خرده بین

ای شب خورشید پوشت سنبل باغ بهشت

وی لب شکر فروشت چشمه ماء معین

عاجز از موی میانت مردمان موشکاف

گرمی مهر تو هردم می شود در دل ز یاد

تا ز ماه عارضت بنمود خط عنبرین

بهر دلگرمی طلسمی ماند بر آتش مگر