خموش وحشی ازین انبساط و ترک ادب

یقین کز آن نشود نور مهر را نقصان

و گر به ابر رسد مایه ای ز رشحه بحر

محیط را چه غم از بودن و نبودن آن

بساط پادشه است این نگاه دار زبان

به حضرتی که نم ابر جود اوست بحار

ترا چه کار که دریا چنین و بحر چنان