ترا چه کار که دریا چنین و بحر چنان

خموش وحشی ازین انبساط و ترک ادب

بساط پادشه است این نگاه دار زبان

به حضرتی که نم ابر جود اوست بحار

همیشه تا گذرد ذکر روضه فردوس

مدام تا که بود نام شعله نیران

ز خوف قهر تو اشرار در عذاب حجیم