به حضرتی که نم ابر جود اوست بحار

محیط را چه غم از بودن و نبودن آن

خموش وحشی ازین انبساط و ترک ادب

بساط پادشه است این نگاه دار زبان

ترا چه کار که دریا چنین و بحر چنان

همیشه تا گذرد ذکر روضه فردوس

مدام تا که بود نام شعله نیران