پر از زر در او نه خم خسروانی

چو وحشی وطن کن به دشت خموشی

مکن ناله از درد بی خانمانی

همان گیر کز تست این دیر ششدر

مخور غم گرت نیست اسب رونده

چو بر توسن طبع داری روانی

سخن گستری بر دعا ختم سازم