درین بود گودرز با گستهم

زمین را ببوسید و کرد آفرین

سپاهت بی آزار گفتا ببین

چنانچون سپردی سپردم بهم

که اندر زمان از لب دیده بان

بگوش آمد از کوه زیبد فغان

که از گرد شد دشت چون تیره شب