کیست او خوش نشین خوش باشی

او اگر آینه ست من زنگم

تا رسیدم به او تباه شدم

تا گذشته بر او سیاه شدم

که فتد چون مگس به هر آشی

کیستم من همای گردون پر

که نزد در هوای هر دون پر