که فتد چون مگس به هر آشی

تا رسیدم به او تباه شدم

تا گذشته بر او سیاه شدم

کیست او خوش نشین خوش باشی

کیستم من همای گردون پر

که نزد در هوای هر دون پر

او اگر تیهوی ست من بازم