من که مشهور قاف تا قافم

که چو او بی ز من بود بهتر

زهر بی لطفیی عجب خوردم

تو بمان جاودان که من مردم

می زنم لاف و می رسد لافم

از در روم تا به هند و ختای

یادگاری بود ز من همه جای