زهر بی لطفیی عجب خوردم

طعنه شاعران دهر بلاست

چون از این سرزنش بر آرم سر

که چو او بی ز من بود بهتر

تو بمان جاودان که من مردم

من که مشهور قاف تا قافم

می زنم لاف و می رسد لافم