چون از این سرزنش بر آرم سر

فخر از این خاک آستان دارم

غرض من نه قیلغ و نه قباست

طعنه شاعران دهر بلاست

که چو او بی ز من بود بهتر

زهر بی لطفیی عجب خوردم

تو بمان جاودان که من مردم