تو بمان جاودان که من مردم

چون از این سرزنش بر آرم سر

که چو او بی ز من بود بهتر

زهر بی لطفیی عجب خوردم

من که مشهور قاف تا قافم

می زنم لاف و می رسد لافم

از در روم تا به هند و ختای