سبزه طرف جو بود خرم

کند از جایشان به نیم نهیب

آنچه با ذات آمده ست نکوست

غیر از آن جمله سبزه لب جوست

لیک تا جوی از آب دارد نم

چون نم از سبزه باز گیرد پای

گلخنی را شود متاع سرای