میخانه که پرورده ام از لای خم او

خمخانه و خمها که پر از باده ناب است

ما گوشه نشینان خرابات الستیم

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

بادا سر من خاک ته پای خم او

حیف است به زیر سر من ، بر سر من نه

آن خشت که بوده ست به بالای خم او