تا بوی میی هست در این میکده مستیم

کو خضر که تا باز کند چشم و ببیند

خمخانه و خمها که پر از باده ناب است

ما گوشه نشینان خرابات الستیم

میخانه که پرورده ام از لای خم او

بادا سر من خاک ته پای خم او

حیف است به زیر سر من ، بر سر من نه