حیف است به زیر سر من ، بر سر من نه

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

میخانه که پرورده ام از لای خم او

بادا سر من خاک ته پای خم او

آن خشت که بوده ست به بالای خم او

در خدمتم آنجا که برای گل تسبیح

خاکی به کف آرم مگر از جای خم او