دوش وقت صبح دیدم بخت و دولت را به خواب

هر چه این کشتی ز تخم دشمنت ، آن می درود

فتنه را دیدم نشسته در خطر گاه فساد

هر چه آن می بست بر بدخواه تو ، این می گشود

کاین یکی را مدح می گفت، آن یکی را می ستود

گفتم این مدح و ثنای کیست ، گفتندش خموش

خود نمیدانی مراد ما از این گفت وشنود