خود نمیدانی مراد ما از این گفت وشنود

دوش وقت صبح دیدم بخت و دولت را به خواب

کاین یکی را مدح می گفت، آن یکی را می ستود

گفتم این مدح و ثنای کیست ، گفتندش خموش

مدحت شهزاده های کامکار نامدار

تا به آدم نامدار و تا به خاتم کامکار

دولت و اقبال را اکنون فزاید قدر و شان