ساربان گریه کنان بود چو محمل می برد

آمد و گریه کنان بی تو به هر منزل ماند

ای سفر کرده کجا رفتی و احوال چه شد

نشد احوال تو معلوم بگو حال چه شد

راه می کرد گل و ناقه در آن گل می برد

محمل قبله ارباب سخن بسته سیاه

می شد و آه کنانش به قبایل می برد