می شد و آه کنانش به قبایل می برد

ساربان گریه کنان بود چو محمل می برد

راه می کرد گل و ناقه در آن گل می برد

محمل قبله ارباب سخن بسته سیاه

روی صحرا خبر از عرصه محشر می داد

اندر آن لحظه که محمل ز مقابل می برد

سنگ بر سینه زنان ، اشک فشان ، جامه دران