مصرع نخست · شماره 137کرد عصایی و بلند اوفتادشاعروحشیاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.134بز هم ازین مایه بود بهره مند#135چند عصا رایت شهرت کنی#136ریش برآن پرچم رایت کنی#137کرد عصایی و بلند اوفتادانتخابشده138شعر ترا هیچ بلندی نداد#139زین علم زرق به میدان نو#140کشور معنی نشود زان تو#دربارهٔ این سطرسطر شماره 137 از «حکایت» است.سطر پیشینریش برآن پرچم رایت کنی→سطر بعدیشعر ترا هیچ بلندی نداد←