یوز بر آهو چو کمین آورد

مروحه جنبان شود از زور بال

یار دو رنگت کند آخر هلاک

گر چه فتد پیش تو اول به خاک

سینه خود را به زمین آورد

آنکه زدی شعله خشمش جهان

لاف وفای که زند، مشنو آن