ز شوقت کوه از آن از جا نجسته

بود کم پنبه داغ از دگر روز

درون شیشه چرخ مدور

ز صنعت بسته ای گلهای اختر

که او را خارها در پا نشسته

تو بستی بر کمر گه کوه را زر

صدف را از تو درگوش است گوهر