به دور او که ناامنی ست محبوس

بجز نی نیست کس را باد در خویش

چنان دورش به صحبت خانه داد

ز امنیت صلای عیش در داد

مگر یکباره راه جنگ زد کوس

که می پیچند سر تا پا کمندش

به نوبت چوب بر سر می زنندش