به اندک خاک چون قانع شود مار

بهر چیزی که باشد باش قانع

چراغ از داغ داران بهر آنست

که پر از لقمه چربش دهانست

بود پیوسته با گنجش سروکار

از آن رو صیت کوس افتد به عالم

که او پیوسته خالی دارد اشکم