بود پیوسته با گنجش سروکار

چراغ از داغ داران بهر آنست

که پر از لقمه چربش دهانست

به اندک خاک چون قانع شود مار

از آن رو صیت کوس افتد به عالم

که او پیوسته خالی دارد اشکم

خم می برکند خود را سر از تن