پی نان بر در اهل زمانه

که او پیوسته خالی دارد اشکم

خم می برکند خود را سر از تن

که او را شد شکم پر تا به گردن

چه سر مالی چو سگ بر آستانه

تو آن شیری که عالم بیشه تست

کجا رفتن به هر در پیشه تست