به خود می گفت هر دم از سر درد

چنین محمل کشد منزل به منزل

که ناظر بر سواد شهر می دید

ز درد ناامیدی می خروشید

که آخر دور کار خویشتن کرد

به گورم کی توانست این سخن گفت

که در صحرا به گوران بایدم خفت