که ای شمع شبستان نکویی

چنین گفت از زبان تیز خامه

که ناظر آتش دل در قلم زد

حدیث شعله دوری رقم زد

گل بستان فروز خوبرویی

غم دل شمع سان بگداخت ما را

به صد محنت ز پا انداخت ما را