گل بستان فروز خوبرویی

که ناظر آتش دل در قلم زد

حدیث شعله دوری رقم زد

که ای شمع شبستان نکویی

غم دل شمع سان بگداخت ما را

به صد محنت ز پا انداخت ما را

غم هجر تو ما را سوخت چندان