به شبها سوختی چون شمع تا روز

که ناظر شد ز بزم خرمی دور

دمی از فکر این خالی نمی بود

دلش را میل خوشحالی نمی بود

نبودی یک نفس بی آه جانسوز

همیشه پا به دامان الم داشت

ز مهجوری سری بر جیب غم داشت