همیشه پا به دامان الم داشت

دلش را میل خوشحالی نمی بود

به شبها سوختی چون شمع تا روز

نبودی یک نفس بی آه جانسوز

ز مهجوری سری بر جیب غم داشت

برین می داشت خود را تا زید شاد

ولی هم در زمان می رفتش از یاد