ولی هم در زمان می رفتش از یاد

همیشه پا به دامان الم داشت

ز مهجوری سری بر جیب غم داشت

برین می داشت خود را تا زید شاد

ترا از یار اگر باریست بر دل

نپنداری کز آن یار است غافل

به استادی نهان می دارد آن بار