ز عشقت بی سر و سامانی من

به جانان حرف دوری در میان داشت

حدیث شکوه او بر زبان داشت

که ای باعث به سرگردانی من

چه میشد گر در این ایام دوری

که بودم در مقام ناصبوری

دل غم دیده ام می ساختی شاد